Καλώς ήρθατε στο νέο μου blog
26 - 29 Μαρτίου προσκύνημα στην Πόλη. Συνάντηση με την ιστορία. Την ελληνική βέβαια. Αρχίζοντας από την υποδοχή στο ξενοδοχείο: είναι δυνατόν να είναι τουρανικής καταγωγής οι δύο νεαροί με τις αρχαιοελληνικές κατατομές; Η Αγία Σοφία! Η Παναγία είναι εκεί, στο ιερό με ανοιχτή την αγκαλιά της και περιμένει να πάμε να λειτουργήσουμε. Ακόμα και τα τζαμιά τους μαρτυρούν Ελλάδα. Ολα με τρούλο, κατά μίμηση της Αγίας Σοφίας και ναοί χριστιανικοί που μετατράπηκαν δια της βίας σε τζαμιά. Ταπεινή η εκκλησία των Βλαχερνών. Συγκίνηση το βράδυ των Δ' Χαιρετισμών. Χοροστάτησε ο Πέργης Ευάγγελος και διάβασε το «Ασπιλε..» μια μαθήτρια του Ζωγραφείου...
Eγκαταλειμμένη η γύρω περιοχή. Γύφτοι παίζουν ντέφι απ' έξω και πουλάνε πραμμάτειες. Και αφίσες με την Αγιά Σοφιά φυλακισμένη ανάμεσα σε τέσσερα τζαμιά. Αμ δε! Αλλά η μεγαλύτερη απογοήτευση ήρθε την Κυριακή, τελευταία ημέρα: Αλειτούργητες οι Βλαχέρνες! Μαχαιριά! Ελληνικό το πρόβλημα βέβαια. Αν το Πατριαρχείο μας έχει λειψανδρία, το κενό μπορεί να το καλύψει η Ελλαδική Εκκλησία. Δεν μας φταίνε σε όλα οι Τούρκοι. Το πρόβλημα είναι πολιτικό. Εχετε δει κάποιον από τους πολιτικούς μας που επισκέπτονται την Πόλη να πάει στην Αγιά Σοφιά; Θα ήταν πολύ να ζητούσαμε να πάει να λειτουργηθεί στις Βλαχέρνες. Στέλνοιυμε τους μαθητές μας εκδρομές στα ελληνικά τουριστικά θέρετρα, στην Πράγα, ή στο Παρίσι - πρέπει να επιβιώσει και η ντισνέιλαντ, λες και είναι δική μας επιχείρηση - και δεν τα κατευθύνουμε στην Πόλη. Κατά βάθος φοβόμαστε μήπως επιστρέψουν περισσότερο Ελληνες.
Η ...κακή μέρα φάνηκε από το πρωί: το πρόγραμμα της Παρασκευής που μας ανακοίνωσε την προηγούμενη ο άριστος κατά τα άλλα ξεναγός μας προέβλεπε επίσκεψη στα χανουμάκια και όχι συμμετοχή στην Ακολουθία των Χαιρετισμών. Χρειάστηκε να το ζητήσουν κάποιες γυναίκες και να του επισημάνουμε ότι μια εκδρομή Ελλήνων στην Πόλη είναι κυρίως προσκύνημα και τριτευόντως τουρισμός για να μας οδηγήσει στις Βλαχέρνες. Δεν καταλογίζω κάτι στον ξεναγό μας. Αυτή είναι η εμπορευματική τουριστική μας πολιτική.
Διαπιστώνει κανείς και πλήρη άγνοια του «κεφαλαίου» των Νεομαρτύρων. Μου είναι πρόσφατες οι θυσίες του αγίου Ιωάννη του Βούλγαρου στο προαύλιο της Αγίας Σοφίας και του Παύλου του Ρώσου στον Ιππόδρομο. Η διοικούσα Εκκλησία θα μπορούσε να στείλει στα πρακτορεία ταξειδίων έναν κατάλογο με τους αγίους που μαρτύρησαν στην Πόλη.
Δεν επέστρεψα από την Πόλη. Η ψυχή μου είναι ακόμα εκεί. Από το μυαλό περνάει η ιδέα, αν ήταν δυνατόν, εκεί να εναποθέσετε το σώμα μου: όταν θα γίνει ξανά ελληνική και θα ρθείτε να λειτουργήσετε θέλω να είμαι μαζί σας.
Δεν έχω τίποτε με τους Τούρκους, αν και με ενόχλησε πολύ που το κατάστημα, παραδίπλα από το ξενοδοχείο μας, είχε ως πινακίδα «1453». Ούτε που δύο τουριστικοί χάρτες είχαν την Κύπρο - ολόκληρη - ενσωματωμένη στην Τουρκία. Θέλετε να δημιουργήσουμε προβλήματα στους Τούρκους; Νομίζω ότι τα πράγματα είναι απλά: Είκοσι λεωφορεία με προσκυνητές γεμίζουν τον πατριαρχικό Ναό ή τις Βλαχέρνες και τον προαύλιο χώρο. Φανταστείτε τους με αναμμένα κεριά το βράδυ της Ανάστασης να ψάλλουν το «Χριστός Ανέστη» ή ένα βράδυ Χαιρετισμών να ψάλλουν το «Τη Υπερμάχω»!!! Τι κουράγιο θα πάρουν οι κρυπτοχριστιανοί και τι τρόμο το βάρβαρο καθεστώς στην ιδέα και μόνο ότι εξακολουθούμε να ονειρευόμαστε την Πόλη! Τα υπόλοιπα με βρίσκουν αδιάφορο. Θυμούμαι τον μακαριστό π. Βιργίλιο Γκεωργκίου - νομίζω στο βιβλίο του «25η ώρα» αναφέρει ότι ο παππούς του ( ιερέας και αυτός όπως και ο πατέρας του ) ήταν κατά του πολέμου εναντίον των Τούρκων με το επιχείρημα ότι θα έχυναν αδελφικό αίμα. Οι Τούρκοι πάντοτε ήταν μειοψηφία και πολλαπλασιάζονταν ραγδαία με τους βίαιους εξισλαμισμούς. (Οσο που σκέφτομαι την ατίμωση που υπέστησαν χιλιάδες - μήπως είναι μικρός ο αριθμός; - χριστιανές Ελληνίδες για να αιμοδοτήσουν αυτό το έθνος!. Ολο το βάρος των αμαρτημάτων μας το σήκωσαν οι Ελληνίδες). Ετσι αβίαστα μου βγήκε η προσευχή: Κύριε ελέησε και εμάς και τους Τούρκους...
